نقش دلم از دل تو پاک شد
می روم از شهر شما زود زود رفت بسی عمر من اینجا چه سود
هر که در آغوش کسی غرق بود بین من و بین شما فرق بود
دل به کفم داشتم و هیچ کس از دل سنگش که نیامد نفس
چشم دلم تنگ شدوخون گریست گفت که این طالع نحسم ز چیست
نیست چرا هیچکس اینجا رفیق زخم زند هر که به کف داشت تیغ
خون چکد از پیکر بی جان من سنگ شده نان به سر خوان من
هرکه مرا هرچه که دانست گفت دیده ی من روز و شب از غم نخفت
ناله بسی کرد دلم در عذاب گشت دلم زآتش عشقش کباب
در هوس بوسه ی او سوختم چشم به در تا به ابد،دوختم
رفت دگر زو که نیامد خبر این دل بیچاره شده دربدر
هرشب و شب تا به سحر در فغان تا که بیابد زحضورش نشان
موی سرم گشت زهجرش سپید ردّ و نشانی ز نشانش ندید
باد نیامد به سر راه من تا بفرستم به تو یک نامه من
پر کنم از دفتر خود نام تو کاش که لبریز شود جام تو
هر چه برای تو بگویم کم است غصّه ی من قد همه عالم است
دور شدی،رفتی و من سوختم قصّه ی عشقت به دهن دوختم
ناله بسی کرد دل زار من خورده گره تا به ابد کار من
من چه کنم با غم بی یاوری نیست مرا از تو چنین باوری
نیست مرا تاب و توانی دگر نیست نشانی زجوانی اثر
هر چه مرا عشق توآلوده گشت خاطر آزرده ام آسوده گشت
سال بسی رفت و زمانی گذشت شور و جوانیم دگر برنگشت
من نفسم در نفس تو شکفت هستی من در هوس تو شکفت
کار تو آزردن این روح بود عشق تو زنگار دلم را زدود
تو به هوس خواسته ای جسم من من به نفس خواسته ام از تو تن
گرم کن آغوش مرا لحظه ای نیستمت چون علف هرزه ای
دامن خود بهر من آغوش کن شیره ی جانم به نفس نوش کن
غرق شو در آبی جان تنم نوش کن از جام می سودنم
دست بکش گونه ی خیس مرا بوسه بده چشم حریص مرا
روی مگیر از من و تندی مکن عشوه میا با من و رندی مکن
دست به دستم بگذاری کنون می بری ام تا به سرای جنون
دست به دهان برد که خاموش باش گفت به اشارت که همه گوش باش
لب به لب آورد که کوتاه گو گفت به لبخند که ای بذله گو
عشق مرا تو به چه کار آیدت مهر و وفا عشق تو را بایدت
باز گشا چشم و پی راه باش در شب تاریک پی ماه باش
من چو ستاره نه که ماه توام خاک سیاه سر راه توام
دیده ی او ساحل دریای غم پشت دلم گشت ز این لحظه خم
گفتمش این بار تو مهتاب باش نور امید بر دل سردم بپاش
در شب تاریک مرا شاد کن زین همه اندوه و غم آزاد کن
بر سر بالین من خسته دل باش سحرگه که غم آید به دل
دست بکش برسر و بر موی من ناز کن این صورت و ابروی من
من به نفس نام تو را می برم عشق تو با جان و دلم می خرم
دامن خود بهر من آغوش کرد هر چه که گفتم همه را گوش کرد
دست کشید بر سر بی جان من گشت طبیب من و درمان من
گشت چو رویای همه زندگیم مرهم درد و همه ی خستگیم
محو شدم در همه آغوش او روح و وجودم همه مدهوش او
تا که صدایش همه آواز شد قصّه ی تلخ سفر آغاز شد
چشم گشودم همگی آب بود دیدن و بوئیدن او خواب بود
گشت نگاهم همه خیس از غمش دل همه اندوه شد از ماتمش
صورت خود باز گذارم به خاک مویه کنان جامه کنم چاک چاک
رفت و دگر هیچ خبر از او نشد نزد دلم هیچ کسش او نشد
من شدم و کوه غم و اشک وماه حسرت و تنهائی و یک عمر آه
می گذرد سخت به من روزگار من ز خود و سایه ی خود در فرار
هرچه که درخاطره،آتش گرفت کشتی عمر غرق شد آبش گرفت
بسته شد اندر دهنم حرفها آب شده در تب من برفها
نقش دلم از دل تو پاک شد
وای که این دل ز غمت خاک شد.
